Sapa: rice, rice, baby

(Nederlandse vertaling onder Engelse blog 😉)

7/8/19 – 9/8/19

After the alarm at 6am (hefty with the jetlag still) we got to the bus station and were pleasantly surprised that we were put on a sleeper bus for the 6 hour journey to Sapa – the beds were actually comfortable, and we got spectacular views on the way.

Around 1pm we checked into the Roxana Hotel, which had an incredible view from the balcony of the mountains and rice paddies in Sapa. We sat down at a table with the people we would be trekking with (a very nice Belgian couple and a Vietnamese family), where a lunch of rice, chicken, tofu, and veg was shared on the table between everyone, just picking up what you wanted with chopsticks – Sel is getting very good at using chopsticks now!

At 3pm we began our 8km trek to Cat Cat village and the waterfall below. Our guide was a tiny Vietnamese girl, who spoke English in a way that we all struggled to understand, but was very friendly and helpful all the way. We walked down many steep slopes and steps, passing by the local Hmong people wearing their traditional outfits. Whilst we wore hiking boots, the Vietnamese family came in sandals and flip flops – though they did end up getting a taxi back whilst we walked an hour back up the hill.

We deserved our dinner after an afternoon of trekking (although it was very similar to what we had at lunch 🙄). We headed to Sapa town for a drink with Marcell (an Austrian guy who hiked with us), before heading to bed ready for another day of hiking in the morning.

After breakfast (where we discovered that eggs and soy sauce is a good combo) we stared the 15km hike to Lao Chai and Ta Van village. This was fantastic day of hiking – through bright green terraced paddy fields, bamboo forests, crossing rivers and waterfalls, and having to climb up and down slippery muddy slopes. The guide and villagers accompanying us had to hold our hands to stop us from falling into the mud, including a 7 year old girl who was learning to become a future guide. Despite having a lunch in a small village at the end, it looked very similar again to previous lunch and dinner (rice, rice, baby).

We hopped in a small minibus to take us back to Sapa, which took a very bumpy, unfinished road back – where all cars get very close (literal millimetres apart) to each other, and drivers are constantly honking their horns to warn others of passing by, which becomes quite annoying after a while.

We spent the evening in Sapa town, where we ordered a new sounding dinner, which turned out again to be very similar to previous meals (seems like they can’t provide a wide variety of food up in the mountains); nevertheless we did manage to try the classic dish of Sapa – roasted piglet. We finished up the evening in a bar with a few Vietnamese beers, a game of pool, and chatting and games with a nice young Australian couple.

On our last day in Sapa, we awoke to find that the mountains had disappeared into thick clouds and thunderstorms – turns out we had been incredibly lucky to have such good weather and clear views whilst we trekked (we had a leisurely breakfast whilst watching sad looking hikers in their ponchos outside).

We walked up the steep hill to Sapa town centre, trying to avoid the numerous puppies on the steps (Ella was too cheap to get a rabies vaccine). After strolling around the town, we enjoyed another Vietnamese specialty – iced coconut coffee (the most delicious drink so far).

We headed back to the hotel to get in a minibus (30 mins delayed) that drove into Sapa town, then stopped on a random street where the driver told us to get off and get onto our sleeper bus. One thing he failed to mention was which bus to get on. So of course, we got on the wrong bus, which we were quickly kicked out of 5 mins later. We had no booking reference so we desperately called the man from our previous home stay who arranged the trip, who spoke in Vietnamese to us but eventually shouted “queen bus, queen bus!”. We had 5 mins before our bus was scheduled to leave, so we had to run all the way back to where we were originally dropped off, with all our luggage, where we so relieved to find our names on the list for the Queen bus – though it eventually left half an hour late (why did we need to run?).

Despite the terrible TripAdvisor rating of the bus company, the journey was fine, although the beds were definitely designed for smaller Vietnamese people. Although Vietnam drives on the right, we still don’t understand the rules on a dual carriageway – overtaking on the left and right seem equally common? We eventually arrived in Hanoi, for a short night before heading to Cat Ba island early the next morning.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na de wekker om 6 uur (met nog steeds een jetlag) namen we de bus naar het station waar we verrast werden dat we met een slaapbus onze 6 uur durende reis naar Sapa vervolgden. De bedden waren erg comfortabel en we hadden prachtig uitzicht onderweg.

Rond 1 uur hadden we ingecheckt in het Roxana hotel met een onvoorstelbaar mooi uitzicht vanaf het balkon van de bergen en rijstvelden in Sa Pa. We werden aan een tafel neergezet met de mensen waarmee we de eerste dag zouden gaan trekken (een heel leuk Belgisch koppel en een Vietnamese familie) waar we een lunch met zijn allen deelden en gewoon met onze stokjes van een groot bord pikten. De lunch bestond uit rijst, tofu, kip en groenten. Selke word steeds beter in het eten met stokjes!

Om 3 uur begonnen we met onze 8km hike naar Cat Cat village en de waterval onderaan dit stadje. Onze gids was een klein Vietnamees vrouwtje, die Engels sprak met een sterk Vietnamees accent wat wij nauwelijks konden verstaan. Ze was de hele weg erg vriendelijk en behulpzaam. We liepen stijl naar beneden en namen veel trappen omlaag, kwamen langs de Hmong mensen die hier leven gekleed in hun traditionele kledij. Terwijl wij onze wandelschoenen aan hadden, liep de Vietnamese familie op sandalen en slippers. Uiteindelijk namen zij een taxi terug naar het hotel en zijn wij nog een uur omhoog gelopen terug naar het hotel.

We hadden ons avondeten dik verdient na een halve dag hiken (hoewel het praktisch hetzelfde was als de lunch eerder die dag🙄). Daarna zijn we nog even de stad Sapa ingelopen voor een drankje met Marcell (een jongen uit Oostenrijk die ook met ons mee gehiked had) voordat we ons bed in kropen klaar voor een nieuwe dag vol wandelen gepland voor de ochtend.

Na het ontbijt (waar we tot de conclusie kwamen dat gebakken ei en sojasaus een goede combinatie is) begonnen we aan onze 15km hike naar de dorpjes Lao Chai en Ta Van. Het was een fantastische dag wandelen door de fel groene rijstvelden, bamboe bossen, langs watervallen op, berg op en af door modderige steegjes. Onze gids en andere mensen uit Sa Pa die mee waren hiken mesten onze hand vasthouden om te voorkomen dat we zouden uitglijden in de modder. Een 7 jarig meisje hielp ons heel lief door de modder heen hoewel we haar waarschijnlijk mee zouden nemen als we zouden vallen (gelukkig niet gebeurt). We hadden een lunch in het dal met wederom hetzelfde op het menu als het eten van gisteren (rijst, rijst, baby).

Een kleine bus nam ons mee terug naar Sa Pa op een hele hobbelige en onafgemaakte weg, waar auto’s elkaar voorbij reden met letterlijk een paar millimeter afstand van elkaar af. Ook toeteren automobilisten veel in Vietnam (maar een beetje irritant), Vooral wanneer ze elkaar passeren om te waarschuwen.

We hebben de avond doorgebracht in het centrum van Sa Pa waar we dachten iets nieuws te bestellen voor het avondeten, maar we technisch gezien weer hetzelfde kregen als de vorige dagen (het lijkt erop dat ze geen breed aanbod in verschillend voedsel kunnen aanbieden in de bergen). Wel hebben we de traditionele maaltijd van Sa Pa gegeten: geroosterd varken. We eindigden onze avond in een bar, dronken een paar biertjes, hebben wat pool gespeeld (wat hier gratis is en wij denken dat dat is omdat ze hier alleen briefgeld hebben) en gekletst met een jong Australisch koppel.

Onze laatste dag in Sa Pa, werden we wakker met mistig weer regen en onweer. We konden de rijstvelden niet meer zien. We kwamen hierbij tot de conclusie dat wij heel veel geluk hebben gehad met onze zonnige dagen in de rijstvelden (we waren aan het ontbijten en toen zagen we wandelaars in regenjassen door de regen starten met hun hike. We gingen de steile heuvel op maar het centrum van SaPa waarbij we probeerden schattige puppies te ontwijken, omdat Ella weigerde om een rabiës vaccinatie te halen. Na een rondje te hebben gelopen in de stad, genoten we van een nieuwe Vietnamese specialiteit: ijs kokosnoot koffie (heerlijk!).

We liepen terug naar het hotel en werden met een minibus (die 30 minuten te laat was) naar onze grote bus gebracht die vanaf Sa Pa centrum naar Hanoi zou rijden (althans dat dachten we). We werden op een willekeurige hoek afgezet en de buschauffeur vergat ons te vertellen welke bus we moesten pakken en reed weg. We stapten op de verkeerde bus, waar we na 5 minuten uitgegooid werden. We belden hopeloos naar de man die ons de Sa Pa toer had verkocht (we hadden geen bonnetje of niks) en het enige wat hij zei was Queen bus, queen bus! We hadden 5 minuten voor de bus zou vertrekken, dus als een malle renden we terug naar waar we eerder afgezet werden, met al onze bagage, waar we intens gelukkig waren toen we erachter kwamen dat onze naam op de lijst stond. Natuurlijk vertrok de bus 30 minuten te laat (waarom hebben we in vredesnaam gerend?!), maar wat waren we blij met een plekje.

We kwamen erachter dat deze bus maatschappij een super slechte beoordeling heeft op Tripadvisor. Toch was de reis prima, alhoewel de bedden wel echt gemaakt zijn voor kleine Vietnamese mensen. Ondanks dat de mensen in Vietnam rechts rijden, zijn we er nog niet helemaal over uit of ze nou rechts of links inhalen (beide kanten komt regelmatig voor). Uiteindelijk kwamen we aan in Hanoi voor Eem kort nachtje om morgen onze route vroeg te vervolgen naar Cat Ba eiland.